De spullen voorbij

Mijn vriendin Sofie is de nachtmerrie van de commercie en daar is ze trots op. Voor haar geen nieuwe snufjes, gratis (?) geschenken, laatste mode en echte merken. Als zij het voor het zeggen had, liepen we hier allemaal in Mao-pakjes: functioneel, warm en degelijk. Maar dan wel lekker zacht van stof, blijvend helder van kleur en goed van snit. De catalogus van Bijenkorf en Bever werpt ze vol afschuw, als ware het porno, zo snel mogelijk bij het oud papier: dan heeft in elk geval Het Milieu er nog iets aan. Lees verder

Het Máxima-gevoel (2): Eén april

2009-04-02 12.25.43Het marmeren terras is overspannen met blauwe doeken en, op een ontbijtende heer na, ik ben de enige gast. Ik kijk in Egypte uit over het grote Qarunmeer bij Fayoum, waarboven meeuwen, zwaluwen, ijsvogels en mijn eerste vlinders van dit jaar (duik-)vliegen, scheren en fladderen. De zon doet het zoute water glinsteren en aan de overkant van het meer gloren de eerste heuvels van woestijn. Dit is een heerlijk rustige plek om te schrijven. Lees verder

Echte schaatsen

Als het om schaatsen gaat, ben ik een stamboek-Fries. Wat verder onzin is, want alleen mijn ene opa kwam uit Sneek. Ikzelf heb maar tien jaar in Friesland gewoond, als import. Maar daar zat wel de winter van 1962-1963* bij en die is me in m’n genen gaan zitten. In mijn herinnering bestaan er sowieso geen Friese winters dat we niet dagelijks steeds harder rondjes reden op de Bolserder ijsbaan.

In Friesland in de jaren zestig leerde je het op doorlopers – houten schaatsen met zo’n krul. Je kreeg pas echte schaatsen, als je goed kon rijden en je voeten uit de groei waren. Echte schaatsen, dat waren Friese noren. Ook van hout. Ik kreeg mijn noren (tweedehands) toen ik elf was en ik was tige bliid, dolblij. Nu kon iedereen zien dat ik groot was. Lees verder