De spullen voorbij

Mijn vriendin Sofie is de nachtmerrie van de commercie en daar is ze trots op. Voor haar geen nieuwe snufjes, gratis (?) geschenken, laatste mode en echte merken. Als zij het voor het zeggen had, liepen we hier allemaal in Mao-pakjes: functioneel, warm en degelijk. Maar dan wel lekker zacht van stof, blijvend helder van kleur en goed van snit. De catalogus van Bijenkorf en Bever werpt ze vol afschuw, als ware het porno, zo snel mogelijk bij het oud papier: dan heeft in elk geval Het Milieu er nog iets aan. Lees verder

Het Máxima-gevoel (2): Eén april

2009-04-02 12.25.43Het marmeren terras is overspannen met blauwe doeken en, op een ontbijtende heer na, ik ben de enige gast. Ik kijk in Egypte uit over het grote Qarunmeer bij Fayoum, waarboven meeuwen, zwaluwen, ijsvogels en mijn eerste vlinders van dit jaar (duik-)vliegen, scheren en fladderen. De zon doet het zoute water glinsteren en aan de overkant van het meer gloren de eerste heuvels van woestijn. Dit is een heerlijk rustige plek om te schrijven. Lees verder