Categorie archieven: Journalistiek

Op naar Mekka

Geplaatst op door

Recensie van Richard van Leeuwen, Naar Mekka. De hadj in zeven eeuwen reisverslagen. Van Oorschot, 530 blz.

Vier sterren

De schrijver

Richard van Leeuwen (1955) was tot voor kort universitair docent islam aan de Universiteit van Amsterdam en is vooral thuis in de geschiedenis van het Midden-Oosten en de Arabische literatuur. Misschien staat hij al in uw boekenkast als vertaler van de Egyptische Nobelprijswinnaar Nagieb Mahfoez en de veertiendelige ‘Vertellingen van duizend en een nacht’. Lees verder →

Europa heeft ook best veel aan moslims te danken

Geplaatst op door

Recensie van Elizabeth Drayson, Erfgoed van Europa. Hoe de islam onze geschiedenis smeedde. Uit het Engels vertaald door Martine Both en Margreet de Boer. Spectrum, 639 blz.

Vier sterren

De schrijfster

De Engelse Elizabeth Drayson (1954) is emeritus hoogleraar Spaans aan de universiteit van Cambridge, met als specialisatie de culturele geschiedenis van Spanje. In 2017 verscheen een eerder publieksboek van haar hand, ‘The Moor’s Last Stand, over het leven van Boabdil, de laatste moslimkoning van Granada. Lees verder →

Moord in het Waddenparadijs

Geplaatst op door

In Waddenthrillers staan personages doodsangsten uit op zee of op een eiland. Onderaan de vuurtoren ligt een lijk, een meeuw pikt een oog uit… Wat maakt het genre zo populair?

Wie Waddenthriller zegt, zegt Mathijs Deen, zeker nu het laatste, verlossende deel van zijn Liewe Cupido-reeks is verschenen. En terecht. Maar hij is bepaald niet de enige en eerste die de Waddenzee als decor koos voor een spannend verhaal over laaghartige moorden, tragische ongelukken, raadselachtige verdwijningen of kantje-boord-ontsnappingen.

Een uurtje rondstruinen op internet levert al gauw tientallen leverbare thrillers op die zich afspelen op het Wad. Wat maakt dit schitterende natuurgebied toch tot zo’n geliefde omgeving voor de griezelige, vaak bloederige fantasieën van zoveel schrijvers? En waarom worden deze regioromans kennelijk zo gretig gelezen? Lees verder →

Een moslim op christelijke bedevaart

Geplaatst op door

Recensie van Mouhanad Khorchide, Een moslim op weg naar Compostela. Mijn pelgrimstocht. Uit het Duits vertaald door Hilde Keteleer. Otheo, 183 blz.

Vier sterren

De schrijver

Mouhanad Khorchide (1971) groeide op in Saoedi-Arabië, waar zijn uit Palestina gevluchte ouders terecht waren gekomen. Hij studeerde theologie in Beiroet, sociologie in Wenen en is sinds 2010 hoogleraar aan de universiteit van het Duitse Münster, als hoofd van de lerarenopleiding islamitisch godsdienstonderwijs. Zijn onderzoek uit 2009 naar de (on)democratische gezindheid van het islamitische onderwijs in Oostenrijk riep heftige reacties op, bij zowel medewetenschappers als medemoslims. Eerdere boeken van hem met een intrigerende titel: ‘Islam ist Barmherzigkeit’ (2012) en ‘Ohne Judentum kein Islam’ (2025). Lees verder →

Beste boek 2025: Elselina

Geplaatst op door

Leestip Marja Verbraak, Elselina (1776-1845). Avontuur in het voetspoor van Napoleon. Boom, 295 blz.

De Brabantse dorpsdomineesdochter Elselina Versfelt (1776-1845) trouwde al op haar vijftiende met een vurig patriot, maar ging er vijf jaar later vandoor met een minder saaie Franse generaal, op naar het avontuur en nog meer schandaal. Ze flopte ondanks haar welgevormde blote benen in Parijs als actrice, huwde een graaf, verkleedde zich graag als man en galoppeerde mee in de legers van Napoleon, tot in Moskou toe.

Dat beweerde ze althans rond haar vijftigste in haar memoires, waarmee ze even schatrijk werd. Maar of haar verhalen allemaal waar waren? Historica en biografe Marja Verbraak is er voorbeeldig in geslaagd om de vermoedelijke waarheid te scheiden van de romantische fantasieën van en over deze indertijd beruchte en flamboyante fan van Napoleon.

EEN GEREDIGEERDE VERSIE VAN DEZE LEESTIP VERSCHEEN OP 13 DECEMBER 2025 INlogo Trouw

Beste boek 2025: Kloosterwijsheden

Geplaatst op door

Beste religieboek van 2025: Ana Garriga en Carmen Urbita, Kloosterwijsheden. Een niet bepaald heilig zelfhulpboek. Uit het Engels vertaald door Annemie de Vries. Balans, 335 blz.

Een boek over zes- en zeventiende-eeuwse nonnen, kan het saaier en onsexyer? Nou, niet als Ana Garriga en Carmen Urbita erover schrijven. Deze twee hartsvriendinnen (1989) zwoegden aan een prestigieuze Amerikaanse universiteit op hun proefschriften en vonden daarbij vooral steun bij de ervaringen van kloosterlinges als Teresa van Ávila, Juana Inés de la Cruz en Veronica Giuliani. Hun problemen met vriendschap en liefde, geld en eten, roem en bemoeizieke bazen leken verrassend veel op het hedendaagse gemodder van Garriga en Urbita.

Die gingen vervolgens heerlijk creatief aan de zwier met de levenswijsheden van de ‘it-girls’ van weleer. Geschreven met veel zelfspot, ironie èn respect: aan een retraite op de bank met dit ‘draagbare klooster’ valt heel wat plezier te beleven.

EEN GEREDIGEERDE VERSIE VAN DEZE LEESTIP VERSCHEEN OP 13 DECEMBER 2025 IN

logo Trouw

Praten met een populist

Geplaatst op door

Recensie van Huub Buijssen, Hoe praat je met een populist? Handleiding voor feestdagen en familiediners. Zwartjes & Labović, 128 blz.

Wel eens meegemaakt? Je bent op een verjaardagsfeestje of familiegebeuren en ineens begint er iemand over asielzoekers en/of moslims en dan niet over hun mogelijk waardevolle bijdrage aan onze samenleving. Wat doe je als dat je tegen de borst stuit? Begin je gauw over iets anders? Of herinner je je opeens dat je morgen vroeg op moet en vertrek je zo snel mogelijk? Of zwijg je demonstratief? Of heb je de statistieken en je argumenten paraat en ga je er dapper tegenin, om de ander van jouw superieure gelijk te overtuigen? Nou, vergeet het maar, dat laatste gaat niet lukken. De hakken gaan alleen nog maar dieper het zand in, vermoedelijk ook bij jou. Lees verder →

Tachtig jaar Grün

Geplaatst op door

Recensie van Matthias Slunitschek, Anselm Grün. Monnik en mens. De moed om de wereld te veranderen. Uit het Duits vertaald door Hermine Tien. Adveniat, 200 blz.

4 sterren

De schrijver

Uitgever Matthias Slunitschek (1985) studeerde muziek en Duits in Heidelberg. Hij promoveerde op een negentiende-eeuwse dichter en schreef daarnaast kinderboeken over een varkentje. Ook hielp hij de Japanse jodelaar Takeo Ischi bij het optekenen van diens autobiografie.

De thematiek

Het zal niet veel mensen gebeuren, dat er al tijdens je leven twee biografieën aan je gewijd worden. In 2009 verscheen Freddy Derwahls ‘Het leven van Anselm Grün’ en nu, voor Grüns tachtigste verjaardag, mocht Slunitschek er andermaal mee aan de slag. Centraal staan dit keer Gruns drijfveren en de sporen die hij tot nu toe heeft nagelaten. Lees verder →

Wereldwijze nonnen

Geplaatst op door

Recensie van Ana Garriga en Carmen Urbita, Kloosterwijsheden. Een niet bepaald heilig zelfhulpboek. Uit het Engels vertaald door Annemie de Vries. Balans, 335 blz.

Vier sterren

De schrijfsters

Ana Garriga (1989) en Carmen Urbita (idem) kennen elkaar van een promotietraject aan de prestigieuze Amerikaanse Brown-universiteit. Garriga was eerder in Madrid gepromoveerd op de brieven van Teresa van Ávila (1515-1582), de fameuze stichtster van de orde der ongeschoeide karmelieten. Urbita had in Oxford al onderzoek gedaan naar Jeanne des Anges (1602-1665), de moeder-overste van het ursulinenklooster in Loudun, toen daar een epidemie van duivelse bezetenheid uitbrak. Inmiddels zijn ze bff (best friends forever; vriendinnen voor het leven). Met hun proefschriften wilde het lang minder vlotten; wel hebben ze sinds 2020 veel succes met de meer dan zeventig afleveringen van een vrolijke Spaanstalige podcast over de bling bling van de zes- en zeventiende eeuw. Lees verder →

De barones van de armen

Geplaatst op door

Recensie van Astrid Schutte, Barones tussen de armen. Spectrum, 320 blz.

Normaal gesproken zou freule Alwine de Vos van Steenwijk (1921-2012) minstens met een baron zijn getrouwd en hem het vereiste nageslacht hebben gebaard. Dan had Astrid Schutte vast nooit haar biografie geschreven. Maar Alwine en de geschiedenis bepaalden anders. Trouwen zou ze bijvoorbeeld nooit: de Duitsers fusilleerden haar verloofde en medeverzetsstrijder Jan. En in 1953 serveerde haar vader vervolgens haar tweede liefde af, omdat die gescheiden en niet van adel was.

Maar ondertussen was Alwine, als een van de eerste Nederlandse vrouwen, wel diplomaat geworden. Ze werkte in Washington, Lissabon, Bonn en Parijs en leek met haar charme, talenkennis, uitstekende manieren en werklust een glanzende carrière tegemoet te gaan. Een ander rebels keerpunt in haar leven: in 1957 werd ze tot woede van haar zeer protestantse vader katholiek. Lees verder →